1ο δημοτικό σχολείο
Ν. Ιωνίας Μαγνησίας
Ιστορία της πόλης

Η Σμύρνη

Καταστροφή της Σμύρνης λέγεται η πυρκαγιά που έπληξε την Σμύρνη (τουρκικά Izmir) από τις 13 Σεπτεμβρίου 1922 και είχε διάρκεια τεσσάρων ημερών. Η πυρκαγιά συνέβη λίγο μετά την κατάληψη της πόλης από τον Τούρκικο στρατό εκδιώκοντας τον Ελληνικό, στις 9 Σεπτεμβρίου 1922. Το ποιός προκάλεσε την φωτιά ακόμη δεν είναι γνωστό με τις δύο πλευρές (Τούρκικη και Ελληνική) να αλληλοκατηγορούνται, ενώ υπάρχει και η θεωρία ότι είτε ήταν ατύχημα είτε ήταν ενέργεια των Αρμένιων της πόλης.

Η κατηγορία εις βάρος των Τούρκων βασίζετε στην άποψη του George Horton (1926), τον Αμερικάνο πρέσβη στην πόλη κατά την διάρκεια του Ελληνο-Τουρκικού πολέμου και στο βιβλίο του Αρμένη Marjorie Housepian Dobkin, “Σμύρνη 1922. Η καταστροφή μιας πόλης”. Παρ’όλα αυτά, η άποψη των δύο είναι αμφισβητίσημης αξιοπιστίας καθώς ο Horton είχε γίνει διπλωμάτης από δημοσιογράφος και ως διπλωμάτης ήταν κάτοικος της Ελάδας (υπήρξε δύο φορές πρέσβης στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Σμύρνη), και είχε παντρευτεί μια Ελληνίδα, την Κατερίνα Σακοπούλου, ενώ ο Housepian ήταν Αρμένης. Σύμφωνα με Τούρκικες πηγές, ο Πρέσβης Horton είχε φύγει από την Σμύρνη δύο μέρες πριν την πυρκαγιά κι έτσι δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας της πυρκαγιάς.

Σημασία βέβαια δεν έχει τόσο ποιος έβαλε τη φωτιά αλλά το ότι αυτό συνετέλεσε στη δημιουργία συνθηκών κόλασης για τους εκδιωκόμενους από τις εστίες του έλληνες της Μικράς Ασίας , αφού για να ξεφύγουν από τη φωτιά η θα έπεφταν στη θάλασσα η στα χέρια των Τούρκων για να σφαγούν οι άνδρες και να βιαστούν οι γυναίκες.

Θεμελίωση του προσφυγικού συνοικισμού

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920-30 ο Βόλος τότε ήταν μια πόλη με 30.046 κατοίκους (απογραφή του 1920). Ξαφνικά δέχτηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα τρία κύματα προσφύγων 12.000 ψυχών περίπου συνολικά. Το πρώτο το 1921 με την ονομασία «οι εκ Νικομήδειας». Μερικοί από αυτούς μεταφέρθηκαν σε άλλα μέρη της Ελλάδας αλλά αρκετοί παρέμειναν στην πόλη του Βόλου.

Αυτούς οι αρχές της πόλης του στέγασαν προσωρινά , όπως είπαν στο τότε τέρμα της οδού Ιωλκού και Κ. Καρτάλη στην περιοχή Γυμναστηρίου και Τσιμπούκη. Οι απόγονοι τους ζουν ακόμη εκεί . Κάποια σπίτια τους σώζονται ακόμη. Έχουν προκόψει κι αυτοί ,όπως έκαναν κι όλοι οι πρόσφυγες με την εργατικότητα και την επιμονή τους.

Το δεύτερο κύμα προσφύγων που ήρθε στην πόλη του Βόλου ήταν και το μεγαλύτερο και το τραγικότερο. Κατέφθασε στο λιμάνι με το πλοίο "Μεγάλη Ελλάς".

Προερχόταν από την κατεστραμμένη Σμύρνη, την αρχόντισσα της Ιωνίας και έφτασαν στο λιμάνι, το Σεπτέμβρη του 1922 Ο θλιβερός απολογισμός αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 1924 με τον ερχομό των λεγόμενων «ανταλλάξιμων». Η πόλη του Βόλου και η ευρύτερη περιοχή της Μαγνησίας πια είχε να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο πρόβλημα. Πού και πώς θα στεγάσει αυτό το πλήθος των αστέγων προσφύγων;

Τους παλιότερους τους εγκατέστησαν σε κάποια παραπήγματα στην οδό Ρήγα Φεραίου. Κάποια από αυτά τα σπίτια σώζονται μέχρι σήμερα.


Πέτρινο, τσιμεντένιο, τζαμαλιώτικο (εικόνες κατοικιών)

Οι πολλοί όμως παρέμεναν στοιβαγμένοι στις αποθήκες του λιμανυού περιμένοντας μια βοήθεια για να μπορέσουν να ξαναζήσουν. Έτσι προτάθηκε η λύση του Ξηρόκαμπου.


ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

Ξηρόκαμπος ήταν όπως μαρτυρά και η ετυμολογία της λέξης ένας ξηρός κάμπος. Ένα τοπίο πλημμυρισμένο με λόφους, ένα λεκανοπέδιο σαν έρημος, γεμάτο χωράφια, κοτρόνια, σπάρτα, βάτους, λυγαριές, γρούβες, αγριόχορτα. Υπήρχε μόνο το Νεκροταφείο φουντωμένο με κυπαρίσσια. Εκεί λοιπόν σ' αυτόν το σκληρό κι αφιλόξενο τόπο θα δημιουργούταν ο Συνοικισμός γνωστότερος και ως Προσφυγικός Συνοικισμός. Η θεμελίωση του συνοικισμού έγινε στη χέρσα γη του Ξηρόκαμπου στις 23 Αυγούστου 1923. Κάπου τότε ξεκίνησε και η οικοδόμηση των πρώτων προσφυγικών σπιτιών που χτίστηκαν κατά οικοδομικά τετράγωνα. Από τα Χριστούγεννα του 1924 που ολοκληρώθηκε η κατασκευή αυτών των μικρών και άβολων σπιτιών άρχισε η μεταφορά των προσφύγων Τα επίσημα εγκαίνια του Προσφυγικού συνοικισμού έγιναν στις 28 Δεκεμβρίου του 1924. Στη διάρκεια των επόμενων ετών και μέχρι το 1938 χτίστηκαν σταδιακά 2.071 σπίτια, ολοκληρώνοντας έτσι το πρόγραμμα παροχής έτοιμων κατοικιών.

Έτσι δημιουργήθηκε και προέκυψε μάλλον και ο "φαρδύς", το εμπορικό κέντρο της πόλης που τότε διαμορφωνόταν.


Ο Φαρδύς τότε


Φαρδύς 1959


Φαρδύς σήμερα

Ν. Ιωνία

Η Ν. Ιωνία είναι ο δεύτερος σε μέγεθος δήμος του νομού Μαγνησίας,μετά το Δήμο Βόλου, με τον οποίο αποτελεί ένα ενιαίο Πολεοδομικό Συγκρότημα. Αποτελείται από το ιστορικό κέντρο, γύρω από το οποίο έχει επεκταθεί η σημερινή πόλη, μια κοινότητα και 2 αγροτικούς οικισμούς.

Καταλαμβάνει 63.314 στρέμματα, ενώ έχει 31.916 άτομα πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Φυσικό όριο μεταξύ της πόλης του Βόλου και της πόλης της Ν. Ιωνίας αποτελεί το ποτάμι Κραυσίδωνας


Αρχή

copyright 2009© 1ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Ιωνίας